مردی که هر چه صدا بود با خود برداشت و برد

مردی را می شناسم که تمام صداهایی را که این یک سال اخیر شما شنیده اید از بر بودتنها دلخوشی اش به گمان من صداها بودند و تمام وقتش را به برداشتن صدا ها اختصاص می داد.او همیشه گوش تیز می کرد که صداها کی می آیند تا آنها را بر دارد و در نواری سیاه و پهن پنهان  کند.

من به او می گفتم"این پنهان کاری چه فایده ای دارد؟صدایی که برداشته ای فردا هزاران نفر خواهند شنید و آنها چه می دانند که تو چه عذابی کشیده ای برای برداشتن آن صدا."

می گفت "همه خیال می کنند که تنها صداست که می ماند اما من باور دارم که پشت آن صدا منم که می مانم.برداشتن یک صدا کجا و شنیدن آن کجا!تصمیم گرفته ام روزی تمام این صداها را بردار بکشم و سکوت،تنهاسکوت،را در آن نوار سیاه و پهن پنهان کنم و به آنها که می خواهند صدایی را بشنوند،سکوت هدیه کنم."

می گفتم"چرا می خواهی این کار را بکنی؟تو که از صدا خوشت می آید.اگر خوشت نمی آید چرا آنها را بردار می داری؟"

می گفت"چرا درک نمی کنی؟صدا بدون سکوت صدا نیست و سکوت بدون صدا،سکوت.من هر دو اینها را ضبط و ربط می کنم.می دانی،پایان روز وقتی که صداها را بر می دارم و کارم تمام می شود،دلم به حال صداهای برنداشته شده می سوزد.کاشکی می توانستم تمام صداها را بردارم و تمام سکوت ها را.آن وقت میان آنها می نشستم .هر وقت لازم می شد صدا و هر وقت لازم می شد سکوت.صدا و سکوت همیشه باید دم دست باشند."

من می گفتم"امام بیشتر آدمها از صدایی که بر میداری خوششان می آید،نه سکوتی که می خواهی به آنها هدیه کنی.آنهادلشان می خواهد از پنجره ی آن صداها به جایی نگاه کنند؛جایی که بتوانند از آن رد شوند و به جایی برسند."

می گفت"اشتباه همه آنها همین جاست.با صدا و از پنجره صدا،شاید،فقط شاید،بشود جایی را دید ولی اینکه با صدا،از آن رد شوند و به جایی برسند،نه نه!با صدا نمی شود،فقط  با سکوت؛سکوت صداها!"

می گفتم"بالاخره نفهمیدم پس چرا صداها را بر می داری و در آن نوار سیاه و پهن پنهان شان می کنی؟"

می گفت"پنهان شان می کنم تا شاید کسی بفهمد که سکوت تنها راه چاره است.خیال می کنی برای چه این همه صدا را بر دار می کشم؟برای اینکه سکوت را بشنوند و از پنجره اش جایی را بشنوند نه ببینند.جایی در سکوت که از سکوت شنیده می شود.من این را ثابت خواهم کرد."

فردای آن روز همانطور  شد که گفته بود.مردی را می شناسم شده بود مردی که می شناختم.

برگرفته از کتاب "این داستان را نخوانید"      نوشته کامران سحر خیز

پ.ن1:بالاخره متنی که قولشو داده بودم گذاشتم رو وب .نمی دونم خوشتون بیاد یا نه من که 

خیلی ازش خوشم اومد. میدونم که طولانیه و احتمالا خارج از حوصله شما

ولی ارزش یه بارخوندن  رو داره.

پ.ن2:شهادت امام حسین (ع) رو به همه تسلیت می گم.

پ.ن3:بالاخره بعد از دو ماه بارندگی مداوم با اومدن برف شهر ما هم "رو سفید "شد!

پ.ن4:این روزا با خودم فکر می کنم که چی میشد آدما به احترام سکوت دیگری ،گاهی سکوت می کردند سکوت.